صدا کن مرا...صدای تو خوب است...صدای تو سبزینه ی ان گیاه عجیبی ست که در انتهای صمیمیت حوض می روید...در ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم...بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است...